คุณพ่อปลัด : “อะไรกันแน่ที่ขวางอยู่…วันนี้ฉันสนใจและรักแต่ตนเอง จนลืมพี่น้องที่ทุกข์ยากเจ็บปวด”

28
Sep

“อะไรกันแน่ที่ขวางอยู่…วันนี้ฉันสนใจและรักแต่ตนเอง จนลืมพี่น้องที่ทุกข์ยากเจ็บปวด”

            “เศรษฐี​ผู้​หนึ่ง แต่ง​กาย​หรูหรา​ด้วย​เสื้อผ้า​เนื้อ​ดี​ราคา​แพง จัด​งาน​เลี้ยง​ใหญ่​ทุก​วัน  คน​ยากจน​ผู้​หนึ่ง​ชื่อ​ลาซารัส นอน​อยู่​ที่​ประตู​บ้าน​ของ​เศรษฐี​ผู้​นั้น เขา​มี​บาดแผล​เต็ม​ตัว อยากจะ​กิน​เศษ​อาหาร​ที่​ตก​จาก​โต๊ะ​ของ​เศรษฐี  มี​แต่​สุนัข​มา​เลีย​แผล​ของ​เขา….. แต่​อับ​ราฮัมต​อบ​ว่า “​ลูก​เอ๋ย จง​จำ​ไว้​ว่า เมื่อ​ยัง​มี​ชีวิต ลูก​ได้รับ​แต่​สิ่ง​ดีๆ ส่วน​ลาซารัส​ได้รับ​แต่​สิ่ง​เลวๆ บัดนี้​เขา​ได้รับ​การ​บรรเทา​ใจ​ที่นี่ ส่วน​ลูก​ต้อง​รับ​ทรมาน  ยิ่งกว่านั้น ยัง​มี​เหว​ใหญ่ขวาง​อยู่​ระหว่าง​เรา​ทั้ง​สอง จน​ใคร​ที่​ต้องการ​จะ​ข้าม​จาก​ที่นี่​ไป​หา​ลูก ก็​ข้าม​ไป​ไม่ได้ และ​ผู้​ที่​ต้องการ​จะ​ข้าม​จาก​ด้าน​โน้น​มา​หา​เรา ก็​ข้าม​มา​ไม่ได้​ด้วย” (ลก 16:19-22,25-26)

          อะไรกันแน่…ที่ขวางเรา แยกเราออกจากพี่น้องรอบข้าง  หลายครั้งเราคิดว่าเป็นเพราะเรามีมากหรือมีน้อย เป็นเพราะเราขาดแคลนเราจึงไม่สามารถยื่นมือมอบความช่วยเหลือ แต่ในความเป็นจริง เราก็เห็นพี่น้องมากมายที่ในชีวิตก็ไม่มีอะไรมากมาย  เพียงแต่เขาก็สามารถแบ่งปันความรักมอบความช่วยเหลือให้กับเพื่อนพี่น้องคนอื่นได้อย่างสบายใจ

           อะไรกันแน่…ที่ขวางเรา แยกเราออกจากพี่น้องรอบข้าง  หลายครั้งเราคิดว่าอาจจะเป็นเพราะความคิดของเราไม่ตรงกัน ขัดแย้งกัน ทุ่มเถียงต่อกัน  แต่ในความจริง เราพบว่าเมื่อเรากล้าที่จะวางความรู้สึกส่วนตัว เราก็สามารถรวมพลังกัน มอบความช่วยเหลือที่ยิ่งใหญ่ให้แก่กันและกันได้

“วิบัติ​จง​เกิด​แก่​ผู้​ที่​มี​ความ​สะดวกสบาย​อยู่​ในศิ​โยน  และ​บรรดา​ผู้​ที่​รู้สึก​ปลอดภัย​บน​ภูเขา​สะมา​เรีย วิบัติ​จง​เกิด​แก่​ท่าน…….เขา​ทั้งหลาย​จึง​จะ​เป็น​คน​กลุ่ม​แรก​ที่​ถูก​จับ​เป็น​เชลย และ​งาน​เลี้ยง​อึกทึก​ของ​ผู้​ไม่​มี​อะไร​ทำ​ก็​จบ​ลง (อมส 6:1,7)

          อะไรกันแน่…ที่ขวางเราแยกเราออกจากพี่น้องรอบข้าง  หลายครั้งเราพบว่า ด้วย “ความรักและสนใจเพียงตนเอง” ทำให้เราลืมพี่น้องรอบข้างตนเอง  ยิ่งเรารักตนเองมากเท่าไหร่สัดส่วนที่จะสามารถรักพี่น้องคนอื่นก็ยิ่งลดน้อยลงตามไป

          ภาพของคนคนหนึ่งที่สวมเสื้อกันหนาว ยืนยันได้ว่ายิ่งเราแบ่งปันออกไปให้กับพี่น้องของเรามากเท่าไร มันไม่ใช่เป็นการลดความรักตนเองน้อยลง  ตรงกันข้ามกลับเป็นการมอบความรักให้แก่กันและกัน และความรักนั้นจะสะท้อนกลับมาหาเรา ดูแลเราได้ด้วยเช่นเดียวกัน

          ไออุ่นถูกปล่อยออกจากร่างกาย  มันออกไปและไปสะสมอยู่ที่เนื้อผ้าของเสื้อกันหนาว  เมื่อเสื้อกันหนาวนั้นสะสมจนเป็นพลังงานความร้อน  ความอบอุ่นนั้นก็ถูกสะท้อนกลับมาสู่ร่างกายของเรา  เราจึงได้รับความอบอุ่นจากเสื้อกันหนาว  ความรักความเมตตาที่เราแบ่งปันออกไปให้กับเพื่อนพี่น้องที่ต้องการความช่วยเหลือก็เป็นความรักในรูปแบบเดียวกัน

“ท่าน​ผู้​เป็น​คน​ของ​พระ​เจ้า….. จง​มุ่ง​หน้า​หา​ความชอบ​ธรรม ความ​เคารพ​เลื่อมใส​พระ​เจ้า ความ​เชื่อ ความ​รัก ความ​อดทน​และ​ความ​อ่อนโยน  จง​ต่อสู้​อย่าง​ดี​เพื่อ​ความ​เชื่อ จง​ยึด​มั่น​ใน​ชีวิต​นิรันดร​ที่​พระ​เจ้า​ทรง​เรียก​ท่าน​ให้​ดำเนิน​อยู่ (1ทธ 6:11-12)

          ดังนั้นจงอย่าท้อถอย จงอย่าหมดความอดทน ที่จะมอบความชอบธรรม ความรักเมตตา ความอ่อนโยนเพื่อจะดูแลพี่น้องรอบข้างเรา

                                                    นกขุนทอง