คอลัมน์ คนข้างวัด : สองตาไม่อาจเห็นโลกทั้งสองใบ

17
Aug

ในสังคมที่เราชอบเลือกดู เลือกเสพสื่อ ด้วยตาของเราผ่านทางอุปกรณ์สื่อสารที่ทันสมัย จนทุกคนต่างติดกันงอมแงม แทบจะขาดมันไม่ได้สักนาที อุปกรณ์สื่อสารผ่านปลายนิ้วมือ ผ่านสายตา เข้ามากัดกินเวลาในชีวิตคนเราไปมากทีเดียว มาดึงเอาความใส่ใจสนใจต่อสิ่งรอบตัวไปก็เยอะ ประโยชน์นั้นมีอนันต์ถ้าใช้กันเป็นเวล่ำเวลา บ่อยครั้งทีเดียวที่คนเราสมัยนี้ไม่นิ่ง ต้องมีเจ้าสิ่งนี้ไว้ในมือ แล้วก็ถือถูไถไปมา วนเวียนเวียนวน ทนถูทนไถได้เป็นวัน ๆ คนรุ่นใหม่คนรุ่นเก่าถูกตรึงด้วยมนต์เสน่ห์ของความรวดเร็ว ของการเป็นเจ้าของในสิ่งที่เราต้องการจะเสพ ต้องการจะบอก หลายคนเพียงได้รับสารอะไรนิดหน่อยต้องรีบแชร์เพื่อโชว์ถึงความรวดเร็วและความรอบรู้ และเพื่อสิ่งนี้นี่เองเราจึงจะห่างขาดจากมันไม่ได้สักนาที และเชื่อถือมันยิ่งกว่าพระเจ้า

 

ที่พูดเช่นนี้มิใช่พูดให้เกินความจริง สิ่งที่พบเห็นกับตาเวลาเข้าวัดมาร่วมพิธีมิสซา หลายต่อหลายคน ก็มิอาจจะห้ามใจที่จะเลิกละปล่อยให้ข่าวสาร ขยะโซเชี่ยล ผ่านหูผ่านตาไป ตัวอยู่ในสถานที่พบพระ แต่ตาและใจล่องลอยไปพบเพื่อน ปล่อยพระให้อยู่กับพระสงฆ์ผู้ประกอบพิธีต่อไปอย่างกับธุระไม่ใช่

 

สามารถติดตามอ่านบทความ“คนข้างวัด”และร่วมแสดงความคิดเห็นได้ที่
www.konkhangwat.blogspot.com